سبک های فرزند پروری از منظر روانشناسی شامل چهار سبک است که هر یک ویژگی های خاص خود را دارد. در این مطلب به تشریح انواع سبک های فرزند پروری خواهیم پرداخت . با ما همراه باشید.
انواع سبک های فرزند پروری
سبک ها و شیوه های فرزند پروری به الگوهای رفتاری، رویکردها و نگرش هایی اشاره می کند که والدین به منظور تربیت و تعامل با فرزندان به کار می گیرند. این سبک ها می توانند تاثیر زیادی بر رشد و تکامل کودکان داشته باشند.
از منظر روان شناسی اصولا چهار شیوه فرزند پروری اصلی تعریف شده است که هر یک ویژگی های خاص خود را دارد. هر سبک به روش های مختلفی بر توسعه و رفتار فرزند تاثیر دارد و انتخاب روش مناسب می تواند بر اساس شخصیت و نیازهای خاص هر خانواده متفاوت باشد.
به عبارتی در نحوه تربیت فرزندان تنوع بسیاری وجود دارد. در عین حال اشتراکاتی هم مشاهده می شود. در واقع شباهت به حدی است که روانشناسان چهار سبک معمول تربیت فرزند را مطرح می کنند. منظور از شیوه فرزند پروری ترکیبی از استراتژی هایی است که برای تربیت کودک استفاده می کنید.
هر یک از این سبک ها در چهار مورد نظم، ایجاد ارتباط، انتظارات و بیان عواطف با هم تفاوت دارند. شیوه های فرزند پرروی بر اساس دو عامل محبت و کنترل والدین به دسته های زیر تقسیم می شود:
- سبک مقتدرانه: کنترل زیاد و محبت زیاد
- سبک مستبدانه: کنترل بالا و محبت کم
- سبک سهل گیرانه: کنترل کم و محبت زیاد
- سبک طردکننده: کنترل کم و محبت کم
در ادامه به تشریح انواع سبک های فرزند پروری از منظر روانشناسی اشاره می شود:
۱. فرزند پروری مقتدرانه
این سبک با تعادل میان محبت و کنترل تعیین می شود. پدر و مادر مقتدر، فرزند خود را تشویق کرده که مستقل باشد و در عین حال قوانینی را وضع می کنند و از او انتظاراتی هم دارند. این والدین به نظرات فرزند گوش داده و دلایل قوانین را آشکار بیان می کنند.
این سبک به عنوان بهترین شیوه فرزند پروری شناخته می شود زیرا به رشد اعتماد به نفس، مسئولیت پذیری و مهارت های اجتماعی کودک کمک می کند.
به گفته روانشناسان در این شیوه فرزند پروری موارد زیر مشاهده می شود:
در سبک مقتدرانه به احساسات کودک توجه و ارزش داده می‌شود.
قوانین انضباطی روشن است و دلایل آن توضیح داده شده است.
ارتباط مکرر و متناسب با سطح درک کودک است.
والدین مقتدر مراقب‌های خوب و حمایتگری هستند.
انتظارات و اهداف زیاد است اما به وضوح بیان شده است.
کودکان ممکن است در اهداف خود نقش داشته باشند.
۲. فرزند پروری مستبدانه
در این سبک پدر و مادر کنترل بالایی بر فرزند دارند و محبت و حمایت کمتری ارائه می دهند. والدین قوانین سختی تعیین کرده و انتظار دارند فرزند بدون هیچ سوالی آن را اطاعت کند. این سبک می تواند به کاهش اعتماد به نفس، اضطراب و مشکلات رفتاری کودک منجر شود.
به گفته روانشناسان در این سبک موارد زیر وجود دارد:
آنها در نظم و انضباط سخت گیرند.
مجازات معمول است. (ممکن است تنبیه بدنی کودک صورت گیرد یا نگیرد.)
ارتباطات عمدتا یک طرفه است: از والدین به فرزند.
قوانین معمولاً توضیح داده نمی‌شوند.
والدین با این سبک معمولاً مذاکره نمی‌کنند.
انتظارات بالا و بدون انعطاف است.
والدین این سبک معمولا مراقبت و حمایت کمتری دارند.
۳. فرزند پروری سهل گیرانه
در این سبک تربیت فرزند، پدر و مادر محبت زیادی ارائه می دهند و کنترل کمی بر فرزند دارند. آن ها قوانین و محدودیت های کمی در نظر گرفته و ممکن است به نیازهای فرزندان پاسخ ندهند. این روش تربیتی می تواند به مشکلاتی در کنترل تکانه، مسئولیت پذیری و عملکرد تحصیلی کودک منجر گردد.
به نقل از روانشناسان این سبک با موارد زیر همراه است:
سبک نظم و انضباط آنها مخالف روش فرزندپروری سختگیرانه است.
آنها بدون قانون هستند یا محدودیت‌های کمی را اعمال می‌کنند.
بیشتر به کودکان اجازه می‌دهند خودشان مشکلات را کشف کنند.
ارتباطات باز است.
این والدین به فرزندان اجازه می‌دهند تا خود تصمیم بگیرند تا اینکه جهت دهند.
انتظارات معمولاً توسط والدین حداقل است یا تعیین‌نشده است.
این والدین معمولا گرم و مراقبت کننده‌اند.
۴. فرزند پروری طرد کننده
در این شیوه فرزند پروری کمترین میزان محبت و کنترل وجود دارد. والدین نیازهای عاطفی و فیزیکی فرزند را نادیده گرفته و در تربیت او دخالت نمی کنند. این سبک مشکلات جدی در رشد و تکامل کودک را به همراه دارد.
به نقل از روانشناسان در این سبک تربیت فرزند، موارد زیر دیده می شود:
نظم خاصی وجود ندارد.
ارتباط والد و فرزند محدود است.
این گروه از والدین مراقبت کمی دارند.
از کودکان انتظارات کمی وجود دارد یا اصلاً وجود ندارد.
از همراهی شما تا پایان مطلب سپاسگزاریم. همچنین پیشنهاد می شود در صورت تمایل برای آشنایی با نحوه فرزند پروری بعد از طلاق و فرزندپروری مشترک از این مقالات نیز بازدید داشته باشید.
منبع : آرگا
