در پارادوکس درمانی تمرین عمدی عادت یا تفکر برای شناسایی و حذف علامت و نشانه ها به کار گرفته می شود. اگر مایلید تا از این تراپی اطلاعات بیشتری به دست آورید با ادامه مطلب همراه ما باشید.
آشنایی با پارادوکس درمانی
یکی از توصیف های خوب که برای پارادوکس یا تناقض بیان شده این است: نتیجه گیری های غیر قابل پذیرشی که در پی استدلالی به ظاهر قابل پذیرش از مقدماتی ظاهرا قابل پذیرش حاصل شده اند. پارادوکس هم جنبه منفی دارد، هم جنبه مثبت. جنبه منفی این است که پوچ و نامعقول یا مغایر بوده و جنبه مثبت این است که ممکن است از یک دیدگاه متفاوت، درست باشد.

تناقض یا پارادوکس به مفهوم یک ابهام شدت یافته است و چیزی که متناقض بوده همانند یک تنگنا یا کوچه بن بست می باشد. به آشکار غیر ممکن بوده و مواجه شدن با آن نیازمند شهامت و نترس بودن است. پارادوکس ها می توانند یک نیروی پیش برنده در فرایند رشد و تکامل انسان ها باشند، زیرا مغایرت هایی که در آن ها پنهان است، مطلق نیستند.
پارادوکس ها نه کاملا اشتباه هستند و نه کاملا غیر قابل درک. در ادامه سعی داریم پیرامون پارادوکس تراپی و کاربرد آن صحبت کنیم.
تاریخچه پارادوکس تراپی
تشدید یا تشویق نشانه های بیمار و حتی سعی برای پیشگیری یا محدود نمودن سعی مراجع جهت کاهش علائمش ابتدا به عنوان یک استراتژی جهت ارتقای عملکرد روانی توسعه یافت. این شیوه مفهومی برای تکنیک های پارادوکسیک مطابق ملاحظات نظری و عملی می باشد.

منابع مربوط به حل مشکلات با مداخلات پارادوکسی به ابتدای قرن ۱۸ باز می گردد. در قرن بیستم فردی به اسم دانلاب، تکنیک تمرین منفی را جهت مشکلاتی شامل لکنت زبان و شب ادراری مورد استفاده قرار داد. روزن توسط روانکاوی مستقیم، بیماران روانی را تشویق کرد که برای جلوگیری از عود بیماری، با جنبه های روانپزشکی خود درگیر شوند.
همچنین فرانکل از قصد پارادوکسیکال جهت کمک به مراجعان خود در تجدید نظر درباره علائم استفاده نمود. سایر نویسندگان نیز مختصری از توسعه تاریخی و طبقه بندی مداخلات پارادوکسیک را ارائه نمودند. یکی از نخستین مراحل درمان پارادوکسیک توسط ا. کانیل در سال ۱۹۸۳ مورد توصیف قرار گرفت.
او یک پزشک بریتانیایی بوده که استراتژی مبتنی بر شیوه پارادوکسی را برای اهداف درمانی گزارش کرد. البته در ابتدای این قرن هم گزارشاتی در مورد مداخلات پارادوکسیک توسط نظریه پردازان مورد استفاده قرار گرفته است. در حال حاضر بیشتر درمانگران مداخلات پارادوکسیک را به نظریه های جامع تغییر رفتار انسان توسعه داده اند.

این رویکرد درمانی در نوشته های مفهومی و ادبیات از دهه ۱۹۶۰ بسط نسبی داشته است. در ضمن وارسی کمی تجربی بیشتر از یک دهه در مورد آن در اوج خود واقع شد و پژوهش های مشخصی روی آن انجام شد. اکثر ادبیات موثر درباره پارادوکس تراپی از پروژه ارتباطات بیتسون در سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۲ نشئت می گیرد.
بیتسون و همکارانش به برررسی نقش دو سویه متناقض در حل و همچنین ایجاد مشکلات پرداختند. تحت اثرات ایده های سیستمیک/سایبرنیتیک و با سعی استاد هیپنوتیزم؛ میلتون اریکسون در دهه ۱۹۷۰ گسترش مدل های خانواده درمانی با پارادوکس ارتقا یافت.
در همین زمان، روش قصد پارادوکسیکال فرانکل از طریق رفتار درمانی به کار گرفته شد. این روش، تکنیک سودمندی برای بعضی بیماری ها مانند بی خوابی، اضطراب، وسواس، احتباس ادرار و … بود.

منظور از پارادوکس تراپی
پارادوکس تراپی، راهکارهای روان تراپی می باشد که به نظر می رسد با اهدافی که جهت رسیدن به آن ها طراحی شده اند، در مغایرت است. به طور مثال درمانگر ممکن است به مراجعه کننده عمدا نشانه اصلی بیماریش را که از آن دوری می کند را به وی تجویز نماید.
در تعریف کلاسیک پارادوکس تراپی یا درمان دوگانه، نوعی دستور العمل ساختار یافته می باشد که شامل موارد زیر است:
- رفتاری که مراجعه کننده انتظار دارد عوض شود را تقویت می کند.
- به مراجعه کننده گفته می شود با انجام شبیه رفتار بیمارگون، عوض شود.
- بر این دلالت دارد که این تقویت کننده ابزار تغییر است.
ادبیات مفهومی و تجربی درباره استفاده از مداخلات پارادوکسیک در روان تراپی در دهه گذشته به صورت قابل توجهی بسط پیدا کرده است. مداخله های پارادوکسیک به این علت نامگذاری شده اند که درمانگر به مراجعه کننده کمک کرده تا برای تغییر رفتار به روش هایی دست زند که به نظر می سد با اصول درمان های مورد انتظار در تناقض یا پارادوکس است.

یک نمونه کلاسیک آن درمان بیماری است که از نوعی بی خوابی به علت نشخوار فکری ناشی از تمیز کردن رنج می برد، است. به بیمار علائمی که سبب بی خوابی می شوند، تجویز می شود. هالی در سال ۱۹۸۴ گزارش داد که در این مورد خاص، بی خوابی مراجعه کننده بعد از گذشت چند هفته بهبود یافت.
در روان تراپی، هدف پارادوکسی یا تناقض، تمرین عمدی عادت یا تفکری است که برای شناسایی و حذف علامت و نشانه ها مورد استفاده قرار می گیرد.
تکنیک های پارادوکسی چه کاربردی دارند؟
از تکنیک قصد پارادوکس یا متناقض به عنوان روش مشاوره ای استفاده که در آن مشاور، به تقویت حالت احساسی مراجعه کننده کمک کرده تا بتواند غیر منطقی بودن واکنش های عاطفی را درک نماید. همچنین قصد متناقض به این معنی است که فرد بیش از اندازه برای رسیدن به برخی خواسته های خود متمرکز شود.

استفاده از این تکنیک برای درمان کوتاه مدت بیماران مبتلا به انواع وسواس فکری و فوبیا توصیه شده است. قصد متضاد بر اضطراب انتظاری شخص تاکید داشته و واکنش های بیماران به حوادثی که وقوع دوباره آن برایشان ترسناک بوده را درمان می نماید. این وضعیت های ترسناک سبب توجه بیش از حد فرد شده و در نتیجه فرصت انجام کارهای روزانه از وی سلب می شود.
از بیمار در قصد متناقض یا متضاد درخواست می شود آنچه برای او ترسناک بوده را به درستی و دقیق توضیح بدهد. به کمک این تکنیک ها توجه بیش از حد فرد به خود کاسته می شود تا فوبیا و وسواس فکری او درمان شود.
در پایان مطلب از همراهی شما سپاسگزاریم. همچنین پیشنهاد می شود در صورت علاقمندی برای کسب آگاهی در زمینه طرحواره درمانی و معنا درمانی روی لینک ها کلیک کنید.
منبع : آرگا




















