بیماری پیلونفریت را در اصطلاحی دیگر عفونت مجاری ادرار نیز می نامند که در میزراه و مثانه شروع می شود و با مرور زمان به یک یا هر دو کلیه راه پیدا می کند.
آشنایی با پیلونفریت
گفتنی می باشد که بیماری پیلونفریت حاد یک عفونت ناگهانی و شدید در نواحی کلیه است که در نهایت باعث تورم کلیه ها به مرور زمان می شود و ممکن است برای همیشه به آن ها آسیب جدی برساند. این بیماری به مراتب می تواند امری تهدید کننده در زندگی به شمار آید.
هنگامی که حملات مکرر یا مداوم این بیماری رخ می دهد آن را پیلونفریت مزمن می نامند که گونه ای نادر از بیماری به شمار می آید و در کودکانی که ابتلا به انسداد ادراری هستند، بروز پیدا می کند.
معرفی علائم
به طور کلی نشانه های این بیماری به طور معمول در عرض دو روز پس از عفونت ظاهر می شوند که شامل موارد زیر برای شناسایی است.
- ابتلا به تب هایی بیش از ۱۰ درجه سانتی گراد
- درد در نواحی شکم، پشت، پهلو یا کشاله ران احساس در
- ادرار دردناک یا سوزش
- ادرارهایی به رنگ کدر
- چرک یا خون در ادرار مشاهده
- تکرر ادرار
- ادرار با بوی بد و آزار دهنده
از دیگر علائمی که ممکن است برای افراد به وجود آید نیز، شامل موارد گفته شده در ادامه است.
- لرزش یا لرز ایجاد
- حالت تهوع
- استفراغ
- درد های عمومی یا بیماری احساس
- خستگی
- پوست مرطوب
- سردرگمی ذهنی
گفتنی می باشد که این علائم ممکن است در کودکان و افراد مسن تر متفاوت بروز نماید. برای مثال، آشفتگی ذهنی در افراد مسن بسیار شایع است. همچنین افراد مبتلا به پیلونفریت مزمن ممکن است فقط علائم خفیف آن را تجربه کنند یا حتی ممکن است به طور کلی علائم قابل توجهی در طی ابتلا نداشته باشند.

عوارض
یکی از عوارض احتمالی بیماری پیلونفریت حاد ابتلا به بیماری مزمن کلیه است. اگر عفونت ادامه یابد، کلیه ها ممکن است برای همیشه آسیب ببینند. اگرچه این امر بسیار نادر است، اما امکان ورود عفونت به جریان خون نیز به مراتب وجود دارد که در نهایت این می تواند منجر به یک عفونت بالقوه کشنده به نام سپسیس شود.
سایر عوارض عبارتند از:
- عفونت های مکرر کلیه
- گسترش عفونت به نواحی اطراف کلیه ها
- نارسایی حاد کلیه
- آبسه کلیه
علل ابتلا
به طور کلی عفونت هایی که به طور معمول در دستگاه ادراری تحتانی به وجود می آیند با باکتری ها از طریق مجرای ادرار وارد بدن می شوند و شروع به تکثیر می کنند که از این رو در مثانه نیز به طور کلی پخش می شوند و در طی این فرآیند باکتری ها به سمت کلیه ها خواهند رفت.
باکتری هایی که اغلب باعث عفونت می شوند، می توانند هر گونه عفونت جدی در جریان خون می را که به کلیه ها نیز سرایت کند را به مراتب باعث ابتلا به بیماری پیلونفریت حاد معرفی کنند.
عوامل خطر
شرایطی که می تواند بیماری پیلونفریت را برایتان سخت تر نماید، به شرح زیر است.

پیلونفریت حاد
به طور کلی هر مشکلی که جریان طبیعی ادرار را قطع کند، باعث افزایش خطر ابتلا به بیماری پیلونفریت حاد می شود. به عنوان مثال، یک دستگاه ادراری که اندازه یا شکل غیرمعمولی دارد، بیشتر به پیلونفریت حاد منجر می شود.
همچنین مجرای ادرار زنان بسیار کوتاهتر از مردان است، بنابراین ورود باکتری ها به بدن آن ها آسان تر است. این امر زنان را مستعد ابتلا به عفونت های کلیوی می کند و آن ها را در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری پیلونفریت حاد قرار می دهد.
سایر افرادی که در معرض خطر هستند عبارتند از:
- افراد مبتلا به سنگ کلیه مزمن یا سایر بیماری های کلیه یا مثانه
- افراد بزرگسال و به مراتب مسن تر
افراد مبتلا به سیستم ایمنی سرکوب شده، مانند افراد مبتلا به دیابت، ایدز یا سرطان - افراد مبتلا به ریفلاکس مثانه و شرایطی که در آن مقادیر کمی ادرار از مثانه به حالب ها و کلیه ها برگشت می کند.
- افراد مبتلا به بزرگی پروستات
عوامل دیگری که می توانند شما را در برابر عفونت آسیب پذیر کنند عبارتند از:
- معاینه سیستوسکوپی
- انجام جراحی مجاری ادراری
- مصرف دارو های خاص
- بروز آسیب عصبی یا نخاعی
- ابتلا به پیلونفریت مزمن
اشکال مزمن این بیماری در افراد مبتلا به انسداد ادراری بسیار شایع تر است. همچنین این ها می توانند ناشی از عفونت ادراری، ریفلاکس تاولی، یا ناهنجاری های آناتومیک باشند که از این رو پیلونفریت مزمن در کودکان شایع تر از بزرگسالان به شمار می آید.

چگونگی تشخیص آن
به طور کلی از روش های گفته شده در ادامه مطلب برای تشخیص این بیماری استفاده می کنند.
آزمایشات ادرار
پزشک تب، حساسیت در ناحیه شکم و سایر علائم رایج را بررسی می کند. در صورتی که فرد مبتلا مشکوک به عفونت کلیه باشد، برای او آزمایش ادرار تجویز می کنند. این شرایط به آن ها کمک می کند تا باکتری ها، غلظت، خون و چرک ادرار را به مراتب بررسی کنند.
تست های تصویر برداری
همچنین برای این شرایط ممکن است پزشک برای بررسی کیست ها، تومورها یا سایر انسدادها در دستگاه ادراری سونوگرافی را تجویز کند. برای افرادی که در عرض ۷۲ ساعت به درمان پاسخ نمی دهند، سی تی اسکن ملزوم می شود که در طی این فرایند می توان انسداد های داخل دستگاه ادراری را به خوبی تشخیص دهند.
تصویر برداری رادیو اکتیو
در صورتی که پزشک مشکوک به ایجاد اسکار در نتیجه پیلونفریت باشد، ممکن است آزمایش اسید دیمرکاپتوسوسینیک را تجویز کند. گفتنی است که این یک تکنیک تصویر برداری به شمار می آید که تزریق مواد رادیواکتیو را به مراتب ردیابی می کند.
این آزمایش به این صورت است که یک متخصص مراقبت های بهداشتی مواد را از طریق رگ بازو تزریق می کند. سپس مواد به کلیه ها می روند و تصاویری که هنگام عبور مواد رادیواکتیو از کلیه ها گرفته می شود، نواحی عفونی را زخمی نشان می دهند.

پیشگیری از ابتلا
برای اقدام به پیشگیری های هر چه سریع تر با مشاهده هر یک از علائم باید با پزشک خود تماس بگیرید و وضعیت را برای او شرح دهید. در این زمان پزشک به خوبی تصمیم می گیرد که آیا به بستری شدن در بیمارستان نیاز دارید یا خیر و با توجه به چگونگی گسترش این عفونت در بدن اقدامات اولیه برای درمان صورت می گیرد.
نحوه درمان
درمان های گفته شده در ادامه این مطلب به مراتب می تواند تاثیر به سزایی در فرایند بهبود داشته باشد.
آنتی بیوتیک ها
به طور کلی مصرف آنتی بیوتیک می تواند از اولین اقدام ها بر علیه پیلونفریت حاد به شمار آیند. با این حال، نوع آنتی بیوتیکی که پزشک شما انتخاب می کند بستگی به شناسایی یا عدم شناسایی باکتری نیز خواهد داشت. در غیر این صورت، از یک آنتی بیوتیک با طیف گسترده تری برای تسریع فرآیند بهبود استفاده می شود.
اگرچه داروها می توانند عفونت را در عرض ۲ تا ۳ روز درمان کنند، اما دارو باید برای کل دوره تجویز به طور معمول در طی ۱۰ تا ۱۴ روز مصرف شود.
قرص های قرار گرفته در گروه آنتی بیوتیک ها می تواند شامل موارد زیر باشد.
- لووفلوکساسین
- سیپروفلوکساسین
- کوتریموکسازول
- آمپی سیلین

مراجعه به پزشک
در برخی موارد، درمان دارویی بی اثر است. از این رو برای عفونت شدید کلیه، پزشک ممکن است شما را در بیمارستان بستری کند و مدت اقامت شما نیز بستگی به شدت بیماری و میزان پاسخ دهی شما نسبت به درمان دارد.
گفتنی است که روند بهبود ممکن است شامل هیدراتاسیون داخل وریدی و آنتی بیوتیک به مدت ۲۴ تا ۴۸ ساعت باشد. در حالی که در بیمارستان هستید، پزشکان خون و ادرار شما را برای ردیابی عفونت کنترل می کنند. پس از ترخیص از بیمارستان احتمالا ۱۰ تا ۱۴ روز آنتی بیوتیک خوراکی دریافت خواهید کرد.
عمل جراحی
عفونت های مکرر کلیه ممکن است ناشی از یک مشکل پزشکی زمینه ای باشد. در این موارد، ممکن است برای برداشتن هرگونه انسداد یا اصلاح هر گونه مشکل ساختاری در کلیه ها، به جراحی نیاز پیدا کنید. همچنین ممکن است برای تخلیه آبسه ای که به آنتی بیوتیک ها پاسخ نمی دهد، جراحی لازم باشد.
در موارد عفونت شدید، نفرکتومی ممکن است امری ضروری به حساب آید که در این روش جراحی اقدام به برداشتن کلیه ها می کنند.
افراد در معرض ابتلا
گروه های سنی گفته شده در ادامه مطلب نیز می تواند نحوه ابتلا و شرایطی که در آن قرار گرفته اند را تحت تاثیر قرار دهد.

زنان باردار
به طور کلی بارداری باعث تغییرات موقتی زیادی در بدن می شود، از جمله این تغییرات فیزیولوژیکی در دستگاه ادراری. افزایش پروژسترون و افزایش فشار بر حالب ها است که در نهایت می تواند منجر به افزایش خطر ابتلا به پیلونفریت شود.
پیلونفریت در زنان باردار به طور معمول نیاز به بستری در بیمارستان دارد چرا که به مراتب می تواند جان مادر و نوزاد را تهدید کند. همچنین می تواند خطر زایمان زودرس را افزایش دهد که این شرایط برای هیچ خانم بارداری خوشایند نیست.
گفتنی است که زنان باردار حداقل ۲۴ ساعت با آنتی بیوتیک بتالاکتام درمان می شوند تا زمانی که علائم آن ها به مرور زمان بهبود یابد.
برای جلوگیری از ابتلا به این بیماری در زنان باردار، کشت ادرار باید بین هفته های ۱۲ تا ۱۶ بارداری انجام شود. همچنین با توجه به شناسایی هر چه سریع تر می توان از پیشرفت تا حد چشم گیری جلوگیری نمایید.
کودکان
بر اساس گزارش انجمن اورولوژی آمریکا، در ایالات متحده، سالانه بیش از یک میلیون اقدام از سوی پزشک اطفال برای درمان عفونت های ادراری کودکان انجام می گیرد. اگر دختران مبتلا به آن بالای یک سال سن داشته باشند بیشتر در معرض خطر هستند و همچنین پسران زیر یک سال در معرض خطر ابتلا به آن در صورت عدم ختنه شدن، هستند.
اکثر کودکان را می توان با آنتی بیوتیک های خوراکی به صورت سرپایی درمان کرد.

برای مطالعه دیگر مطالب مرتبط می توانید به روی لینک های مرتبط همانند تنگی مجرای ادرار و دفع پروتئین در ادرار کلیک کنید.
منبع : آرگا






















