اصطلاح تنوع عصبی به تنوع تمام افراد اشاره داشته ولی غالبا در زمینه اختلال طیف اوتیسم و همچنین دیگر شرایط عصبی یا رشدی نظیر ADHD یا ناتوانی های یادگیری مورد استفاده واقع می شود. این مطلب به دیدگاه تنوع عصبی می پردازد.
دیدگاه تنوع عصبی
تنوع عصبی یا نورودایورسیتی اشاره به تنوع در مغز انسان و سایر اصطلاحات مربوط به شناخت انسان مثل رفتارهای اجتماعی، یادگیری، خلق، توجه و سایر عملکردهای ذهنی دارد. این اصطلاح و ایده نخستین بار در سال ۱۹۹۸ میلادی توسط جامعه شناسی به اسم جودی سینگر ابداع شد.

گسترش و شناخته شدن این واژه مدیون تلاش روزنامه نگاری به اسم هاروی بلوم می باشد. نورودایورسیتی انسان را در زمینه موارد تنوع زیستی و در سیاست در زمینه بحث های پیرامون گروه اقلیت تحت مطالعه قرار می دهد. دیدگاه مذکور از جنبش حقوق اوتیسم که چالشی جهت نظریه و تعریف غالب روانپزشکی از اوتیسم ارائه کرد، الگوبرداری نمود.
چالش حقوق اوتیسم هم تاثیر پذیرفته از مدل اجتماعی معلولیت می باشد. بر طبق این مدل اجتماعی، نوع نگاه و تعریف از معلولیت به طور ساخت اجتماعی بوده نه ناشی از نگاه به عوامل و نقض فیزیکی و پزشکی. به طور مثال و بر اساس این نوع نگاه به ناتوانی و معلولیت: یک فرد قرار گرفته در طیف اوتیسم به علت این که فقط چون قادر نیست توقع ها یا ساخت های اجتماعی غالب اجتماع را مانند لزوم ایجاد ارتباط چشمی با دیگران و یا انجام ندادن کارهای تکراری غیر عادی و … رعایت نماید، نبایستی از دیدگاه روانپزشکی ، زیستی و توسط دیگران برچسب اجتماعی «دچار اختلال» بگیرد.

بلکه باید صفات آن فرد را نوعی تنوع زیستی در انسان تلقی کرد و به جای درمان آن تنها سعی در بهبود محیط زندگی و سازگاری با آن فرد داشت. الگو واره تنوع عصبی از این نوع تفکر نشات گرفته و در بین جوامع معلولین و فعالان و مدافعان این قشر بسیار بحث برانگیز بوده است.
ایده نورودایورسیتی بیانگر چیست؟
نورودایورسیتی این ایده را بیان می کند که افراد دنیای پیرامون خود را به طرق مختلفی تجربه کرده و با آن تعامل برقرار می کنند. هیچ شیوه درستی برای تفکر، یادگیری و رفتار وجود نداشته و تفاوت ها به عنوان نقص در نظر گرفته نمی شوند. اصطلاح نورودایورسیتی به تنوع تمام افراد اشاره داشته ولی غالبا در زمینه اختلال طیف اوتیسم و همچنین دیگر شرایط عصبی یا رشدی نظیر ADHD یا ناتوانی های یادگیری مورد استفاده واقع می شود.

جنبش نورودایورسیتی در طول دهه ۱۹۹۰ ظهور نمود و هدف آن افزایش پذیرش و شمول تمام افراد در عین پذیرش تفاوت های عصبی بوده است. توسط پلتفرم های آنلاین، اشخاص مبتلا به اوتیسم توانستند بیشتر و بیشتر با یکدیگر ارتباط پیدا کنند و یک جنبش حمایت از خود را به وجود آورند.
در همان زمان، جامعه شناس استرالیایی جودی سینگر، اصطلاح تنوع عصبی یا نورودایورسیتی را برای ترویج برابری و گنجاندن اقلیت های عصبی ابداع نمود. در حالی که این در رده اول یک جنبش عدالت اجتماعی می باشد. پژوهش ها و آموزش درباره نورودایورسیتی به صورت فزاینده ای در نحوه مشاهده و رسیدگی پزشکان به برخی ناتوانی ها و شرایط عصبی حائز اهمیت است.

نورودایورسیتی و اختلال اوتیسم
اختلال طیف اوتیسم با تفاوت هایی در ارتباطات، رفتار و یادگیری مرتبط بوده هر چند ممکن است از شخصی به شخص دیگر فرق داشته باشد. افراد دارای این اختلال، ممکن است طیف گسترده ای از نقاط قوت، توانایی ها ، چالش ها و نیازها را داشته باشیند. به طور مثال برخی از افراد اوتیستیک می توانند به طور کلامی ارتباط ایجاد کنند.
ضریب هوشی طبیعی یا بالاتر از میزان متوسط داشته باشند و به صورت مستقل زندگی کنند. برخی نیز ممکن است قادر نباشند نیازها یا احساسات شان را بیان نمایند. و ممکن است با رفتارهای مخرب و مضری که بر ایمنی و رفاهشان اثر می گذارد، درگیر باشند و ممکن است به حمایت در همه زمینه های زندگی وابسته باشند.

همچنین برای برخی از افراد مبتلا به اوتیسم ممکن است تفاوت ها برای خود شخص دردسری ایجاد نکند بلکه رنج ممکن است ناشی از موانع تحمیلی توسط هنجارهای اجتماعی باشد که سبب طرد اجتماعی و نابرابری گردد.
ارزیابی پزشکی و درمان افراد مبتلا به اوتیسم اهمیت دارد.
به طور مثال ایجاد یک تشخیص رسمی ممکن است در صورت لزوم، امکان دسترسی به خدمات پزشکی و اجتماعی را فراهم نماید. یک توضیح تشخیصی می تواند به فرد و خانواده اش کمک کرده تفاوت ها را بهتر درک نموده و ارتباطات اجتماعی را امکان پذیر نماید.
همچنین شرایط رشد عصبی ممکن است با دیگر مشکلات سلامتی که نیاز به نظارت یا درمان اضافی دارند هم همراه باشد. این اهمیت دارد که افراد نیازمند به حمایت یا مداخلات رفتاری برای ارتقای مهارت های ارتباطی، اجتماعی، تحصیلی و زندگی روزمره به این خدمات دسترسی داشته تا کیفیت زندگی و پتانسیل رشد خود ارتقا بخشند.

با این وجود ، رویکردها به مداخلات نمی توانند برای تمام افراد یکسان باشند زیرا اهداف ، خواسته ها و نیازهای آن ها متفاوت است.
تقویت نورودایورسیتی در محیط کار
باید اشاره کرد عدم آگاهی و کمبود زیر ساخت های مناسب نظیر راه اندازی دفتر یا ساختارهای کارکنان می تواند سبب طرد افراد دارای تفاوت های عصبی رشدی گردد. درک و پذیرش نورودایورسیتی در جوامع، مدارس، محیط های مراقبت بهداشتی و کاری می توانند فراگیر بودن را برای تمام افراد بهبود دهند.
برای همه اهمیت دارد که محیطی ایجاد شود که برای نورودایورسیتی مساعد بوده و نقاط قوت و استعدادهای فردی هر کس شناخته شود و بر آنها تاکید گردد و در عین حال از تفاوت ها و نیازهای افراد حمایت شود. در این راستا روسا می توانند محل کار را با نورودایورسیتی سازگارتر نمایند.

به این نحو که تنظیمات کوچکی را در فضای کاری کارمند ارائه داده تا نیازهای حسی وی برآورده شود. مانند:
- فضایی آرام جهت استراحت کارکنان ایجاد کنید. صدهای بلند مورد انتظار مثل تمرین آتش سوزی را به اشتراک گذاشته و هدفون های حذف نویز را در اختیار آن ها قرار دهید.
- اجازه دهید در لباس کار معمولی تغییراتی ایجاد شود.
- شرایط استراحت اضافی را فراهم کرده و صندلی های انعطاف پذیری را برای کارکنان در نظر بگیرید.
- از یک شیوه ارتباطی واضح استفاده نمایید.
- از طعنه، سرزنش، کنایه و پیام های ضمنی خودداری شود.
- دستورات شفاهی و کتبی مختصری برای وظایف کارکنان ارائه داده و مسئولیت ها را به بخش های کوچکتر تقسیم بندی کنید.
- کارکنان را درباره آداب معاشرت محل کار آگاه نمایید. و تصور نکنید اگر فردی عمدا قانونی را زیر پا می گذارد بی ادب است.
- مهربان و دلسوز باشید.
- از ساخت فرضیات جلوگیری و به ترجیحات، نیازها و اهداف فردی بپردازید.
- سعی کنید در صورت تغییر برنامه ها کارکنان را از قبل مطلع و علت تغییر را ارائه دهید.

همچنین در صورت علاقمندی برای آشنایی با درمان فروپاشی عصبی ، برنامه ریزی عصبی کلامی و درمان اختلالات عصبی روی لینک ها کلیک کنید.
منبع : آرگا




















