دسته ها
یکشنبه ۱ آذر ۱۴۰۵

مقایسه رقص شافل و هیپ هاپ: بررسی مزایا و معایب

  • فرهاد هاشمی
  • ۲۳ خرداد ۱۴۰۵
  • ۰

جهان رقص‌های خیابانی و مدرن، اقیانوسی از ریتم، احساس و انرژی است که هر گوشه از آن با زبان بدنی متفاوتی با مخاطب صحبت می‌کند. در دهه‌های اخیر، با گسترش نفوذ شبکه‌های اجتماعی و فرهنگ‌های موسیقی زیرزمینی، هنرجویان بسیاری در سراسر جهان به دنبال کشف سبک ایده‌آل خود هستند.

مقایسه رقص شافل و هیپ هاپ: بررسی مزایا و معایب

در این میان، مقایسه رقص هیپ هاپ و شافل به یکی از چالش‌برانگیزترین و در عین حال جذاب‌ترین بحث‌ها در محافل هنری و ورزشی تبدیل شده است. این دو سبک، اگرچه در نگاه اول به عنوان رقص‌های انفرادی و پرانرژی شناخته می‌شوند، اما در واقع از دو کهکشان کاملاً متفاوت آمده‌اند.

یکی فرزند خیابان‌های پرالتهاب نیویورک و صدای اعتراض است و دیگری، زاده کلاب‌های تاریک و ضربات کوبنده موسیقی الکترونیک در استرالیا.

درک عمیق این دو سبک نه تنها به شما در انتخاب مسیر درست یادگیری کمک می‌کند، بلکه پرده از راز تکامل خرده‌فرهنگ‌های جهانی برمی‌دارد. هنرجویانی که بدون شناخت فلسفه بدنی و موسیقایی وارد این مسیر می‌شوند، اغلب با ناامیدی یا آسیب‌های فیزیکی مواجه می‌گردند. هدف ما، کالبدشکافی دقیق این دو هنر حرکتی، بررسی تفاوت‌های بیومکانیکی، ریشه‌های تاریخی و در نهایت، ارائه یک نقشه راه روشن برای کسانی است که می‌خواهند از یک علاقه‌مند ساده به یک رقصنده مسلط تبدیل شوند.

رقص شافل چیست؟

رقص شافل که در مجامع تخصصی با نام اصلی خود یعنی «ملبورن شافل» شناخته می‌شود، یک هنر حرکتی مبتنی بر توهمات بصری، سرعت خیره‌کننده و هماهنگی مطلق با موسیقی‌های الکترونیک است. این سبک، بازتابی فیزیکی از انرژی متراکم در موسیقی‌هایی با ضربان بسیار بالا نظیر تکنو، ترنس و هارد استایل محسوب می‌شود.

هسته مرکزی و فلسفه اجرایی شافل، ایجاد حس شناور بودن بر روی سطح زمین است. برخلاف رقص‌های ساختاریافته کلاسیک که در آن‌ها هر حرکت باید در قالبی از پیش تعیین‌شده قرار گیرد، شافل بر پایه آزادی عمل و بداهه‌پردازی بنا شده است.

رقصنده در این سبک تلاش می‌کند تا با حرکات پیوسته و روان پاها، اصطکاک با زمین را به حداقل رسانده و این تصور را در ذهن بیننده ایجاد کند که پاهای او هرگز به طور کامل روی زمین قرار نمی‌گیرند. در این استایل، بالاتنه عموماً نقشی پشتیبان و هارمونیک ایفا می‌کند؛ بازوها در زمان‌بندی دقیق با ضرب‌آهنگ موسیقی حرکت کرده و تعادل بدن را در میان چرخش‌های سریع حفظ می‌کنند.

یادگیری و آموزش رقص شافل در سال‌های اخیر و مخصوصا در ایران نیز طرفداران بسیاری داشته است و هر یک از افراد می‌کوشند تا به نوعی آموزش رقص شافل دنس را از سطح پایه تا حرفه‌ای یادبگیرند. اگر شما نیز به دنبال یادگیری و آموزش رقص شافل هستید، می‌توانید از این لینک اقدام کنید.

هماهنگی عصب، عضله و موسیقی الکترونیک

شفافیت در اجرای حرکات شافل نیازمند یک سیستم عصبی بسیار آماده است. ضرب‌های سنگین و بیس‌های عمیق موسیقی الکترونیک به رقصنده دیکته می‌کنند که در چه لحظه‌ای پاشنه پا را بچرخاند و در چه لحظه‌ای یک ضربه انفجاری به زمین وارد کند. بسیاری از مبتدیان با دیدن ویدیوهای کوتاه در فضای مجازی تصور می‌کنند که می‌توانند با تقلید ظاهری حرکات، به این سطح از روانی برسند.

اما واقعیت این است که یادگیری اصولی و گام‌به‌گام این استایل، نیازمند متدولوژی دقیقی است. برای مثال، شروع مسیر از طریق یک سیستم استاندارد نظیر آموزش رقص شافل به هنرجو می‌آموزد که چگونه به جای کوبیدن بی‌هدف پاها، مرکز ثقل خود را مدیریت کرده و از مفاصل زانو و مچ پا در برابر فشارهای ناشی از سرعت بالا محافظت کند.

تاریخچه رقص شافل

تکامل رقص شافل، روایتی جذاب از پیوند فرهنگ زیرزمینی با انقلاب دیجیتال است. این سبک، مسیر پر پیچ و خمی را از انزوای کلاب‌های محلی تا استیج‌های بزرگترین فستیوال‌های موسیقی الکترونیک جهان طی کرده است.

تولد در دل تاریکی‌های ملبورن

ریشه‌های این هنر حرکتی به اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ در شهر ملبورن استرالیا بازمی‌گردد. در آن دوران، فرهنگ ریو و موسیقی الکترونیک در حال تسخیر کلاب‌های زیرزمینی بود.

جوانانی که به رویدادهایی با موسیقی تکنو و اسید هاوس می‌رفتند، به دنبال زبانی فیزیکی برای همگام شدن با این ضربات تند و بی‌وقفه بودند. کلاب‌های افسانه‌ای ملبورن مانند Hard Kandy، Bubble و PHD تبدیل به آزمایشگاه‌هایی شدند که در آن‌ها، رقصنده‌ها حرکات جدید را خلق می‌کردند.

در آن روزهای ابتدایی، استفاده از پودر تالک یا ریختن مایعات خاص روی کف‌پوش چوبی کلاب‌ها یک ترفند رایج بود تا رقصنده‌ها بتوانند با کمترین مقاومت، روی زمین سر بخورند و توهم لغزش را به حداکثر برسانند.

انفجار جهانی به واسطه اینترنت

برای سال‌ها، ملبورن شافل به عنوان یک راز محلی در استرالیا باقی ماند. با ورود به قرن بیست و یکم و ظهور پلتفرم‌های اشتراک ویدیو، این رقص مرزهای جغرافیایی را در هم شکست. در سال ۲۰۰۹، گروه آلمانی سخت‌پسند Scooter با انتشار موزیک ویدیوی “J’adore Hardcore” که در آن رقصنده‌هایی نظیر Pae و Sarah Miatt حرکات اصیل ملبورن شافل را اجرا می‌کردند، توجه قاره اروپا را به این پدیده جلب کرد.

کمی بعد، با وایرال شدن ویدیوهایی با پس‌زمینه موسیقی‌هایی نظیر “Party Rock Anthem”، شافل به یک پدیده فرهنگ عامه تبدیل شد. این محبوبیت ناگهانی اگرچه باعث جهانی شدن این سبک شد، اما در عین حال فرم‌های جدید و گاه سطحی‌تری را نیز به وجود آورد که از ریشه‌های اصیل استرالیایی خود فاصله داشتند. با این وجود، شافلرهای وفادار به ریشه‌ها همچنان با حفظ اصالت حرکات پایه، این هنر را در سراسر جهان زنده نگه داشته‌اند.

رقص شافل چیست؟

حرکات رقص شافل

ساختار بیومکانیکی رقص شافل بر پایه ترکیب چند حرکت بنیادین استوار است. تسلط بر این پایه‌ها، دروازه ورود به دنیای بی‌نهایتِ بداهه‌پردازی در این سبک است. اجرای بدون نقص این حرکات نیازمند استقامت قلبی‌عروقی بالا و درک عمیق از نحوه توزیع وزن روی پنجه و پاشنه پا می‌باشد.

تی-استپ (T-Step): امضای هویتی شافل

تی-استپ حیاتی‌ترین حرکت در الفبای رقص شافل است. این حرکت در واقع یک لغزش کنترل‌شده به طرفین است که نیازمند ایزوله کردن حرکات مچ و زانو می‌باشد.

رانینگ من (Running Man): دویدن در خلأ

در حالی که تی-استپ برای حرکت به طرفین استفاده می‌شود، رانینگ من در شافل مسئول ایجاد یک انرژی رو به جلو و پیوسته است. در این تکنیک، یک پا با زانوی خمیده بالا می‌آید تا جایی که ران به موازات زمین قرار گیرد. در لحظه فرودِ این پا به سمت جلو، پای تکیه‌گاه باید با یک جهش بسیار ظریف و میلی‌متری به سمت عقب سر بخورد، به طوری که رقصنده در یک وضعیت لانج کوتاه قرار گیرد.

ترکیب چرخش‌ها (Spins) و ضربات پا (Kicks)

یک شافل‌کار حرفه‌ای هرگز به تکرار یکنواخت تی-استپ و رانینگ من بسنده نمی‌کند. برای ایجاد نقاط اوج بصری در هماهنگی با فراز و فرودهای موسیقی، رقصنده‌ها از چرخش‌های ۳۶۰ درجه استفاده می‌کنند. در این حالت، وزن کاملاً روی یک پا می‌افتد و با کمک نیروی گشتاور تولید شده توسط شانه‌ها، رقصنده به دور خود می‌چرخد. معمولاً بلافاصله پس از یک چرخش موفق، یک لگد پرانرژی به سمت جلو یا پهلو پرتاب می‌شود تا انرژی جمع‌شده آزاد گردد.

رقص هیپ هاپ چیست؟

هنگامی که از کلاب‌های تاریک موسیقی الکترونیک خارج می‌شویم و قدم در خیابان‌های زنده می‌گذاریم، با دنیایی کاملاً متفاوت روبرو خواهیم شد. رقص هیپ هاپ صرفاً مجموعه‌ای از تکنیک‌های فیزیکی نیست؛ بلکه تجسم فیزیکی یک سبک زندگی، یک فریاد اجتماعی و صدای رسا جوامعی است که در حاشیه قرار داشته‌اند.

هیپ هاپ استایلی آزاد، رها و به شدت متصل به احساسات درونی انسان است. در این سبک، رقصنده چارچوب‌های خشک رقص‌های آکادمیک را در هم می‌شکند تا خودِ واقعی‌اش را از طریق حرکت ابراز کند.

رقص هیپ هاپ بخشی جدایی‌ناپذیر از یک فرهنگ بزرگتر است که پنج عنصر اصلی دارد: دی‌جی کردن (DJing)، رپ‌خوانی (MCing)، گرافیتی (Graffiti)، بریکینگ یا همان رقص هیپ هاپ (Breaking) و در نهایت عنصر معنوی دانش نسبت به خود (Knowledge of Self). تمام این عناصر دست در دست هم می‌دهند تا فضایی ایجاد کنند که در آن حرکت بدن، بازتاب‌دهنده کلمات و ضربات کوبنده موسیقی باشد.

آموزش رقص هیپ هاپ تا حدودی سخت‌تر از رقص شافل است اما این سبک نیز طرفداران خود را دارد. بیشتر افراد به دنبال آموزش رقص هیپ هاپ دخترانه هستند. با اینکه تعداد کسانی که به دنبال یادگیری رقص هیپ هاپ هستند را اکثرا دختران و کودکان تشکیل می‌دهند، بخش قابل توجهی نیز به آقایان تعلق دارد.

اگر شما نیز قصد یادگیری و آموزش رقص هیپ هاپ را دارید به این لینک مراجعه کنید. این سایت با داشتن سرفصل‌های کامل و جامع در آموزش رقص هیپ هاپ، یکی از بهترین مراجع یادگیری رقص هیپ هاپ به صورت غیرحضوری و ویدیویی می‌باشد.

فلسفه گِروو و باونس

اگر بخواهیم هیپ هاپ را به یک زبان زنده تشبیه کنیم، تکنیک‌ها و حرکات نمایشی کلمات این زبان هستند، اما «گروو» گرامر و دستور زبان آن است. گروو در واقع همان حس ریتمیک، مستمر و درونی است که باعث می‌شود بدن به طور ناخودآگاه با شنیدن موسیقی واکنش نشان دهد.

بدون باونس (خم و راست شدن فنری زانوها در هماهنگی با ضربات باس) و راک (حرکت مواج بالاتنه)، اجرای حرکات هیپ هاپ شبیه به خواندن یک متن بدون لحن و احساس خواهد بود.

رسیدن به این سطح از درک ریتم و اجرای صحیح گروو، مسئله‌ای نیست که تنها با تماشای ویدیو حاصل شود. در دوره‌های استاندارد و تخصصی همچون آموزش رقص هیپ هاپ، اولین مهارتی که در وجود هنرجو نهادینه می‌شود، پیدا کردن مرکز ثقل بدن و تسلط بر باونس است. بدون این پایه و فونداسیون مستحکم، پیشروی به سوی حرکات پیچیده‌تر غیرممکن خواهد بود.

حرکات رقص هیپ هاپ

گستره تکنیک‌ها در رقص هیپ هاپ بسیار وسیع و شامل زیرشاخه‌های مستقلی است. برخلاف رقص‌های خطی که بر پایه یک الگوی تکرارشونده جلو می‌روند، هیپ هاپ مجموعه‌ای از ابزارهای بیومکانیکی را در اختیار رقصنده قرار می‌دهد تا او بتواند داستان خود را روایت کند. در اینجا به بررسی پنج حرکت و استایل پایه‌ای در این فرهنگ می‌پردازیم.

  • بریکینگ: اجرای حرکات آکروباتیک روی زمین، چرخش‌های قدرتمند و فریز شدن ناگهانی در موقعیت‌های تعادلی سخت.
  • پاپینگ: ایجاد یک شوک سریع در عضله و رها کردن آن. این کار توهمی از حرکات روباتیک، فراواقعی و متکی بر انزوای دقیق عضلانی ایجاد می‌کند.
  • لاکینگ: ترکیبی از حرکات بسیار سریع و مکث‌های (قفل شدن) اغراق‌آمیز. این سبک معمولاً دارای حس کمدی، پرانرژی و تعامل چشمی با مخاطب است.
  • باونس و راک: این حرکت تکنیک نیست، بلکه فونداسیون است. رقصنده به طور مداوم و نرم روی زانوها فنر می‌زند تا با ریتم موسیقی یکی شود.
  • رقص‌های مهمانی: حرکاتی مانند Cabbage Patch یا Dougie که ریشه اجتماعی دارند. این حرکات ساده‌تر بوده و برای ارتباط جمعی در میهمانی‌ها استفاده می‌شوند.

مقایسه سبک های رقص شافل و هیپ هاپ

زمانی که به مقایسه رقص هیپ هاپ و شافل می‌پردازیم، بلافاصله متوجه می‌شویم که این دو استایل، از نظر ساختار موسیقی، درگیری عضلات و فلسفه بصری در دو قطب متفاوت قرار دارند. این تفاوت‌ها ناشی از بستر فرهنگی است که هر کدام در آن پرورش یافته‌اند.

تضاد در سرعت و ریتم

موسیقی‌های الکترونیک که شافل بر بستر آن‌ها اجرا می‌شود، معمولاً دارای سرعتی بین ۱۱۰ تا ۱۵۰ ضرب در دقیقه هستند. این ضربان قلبِ بالا، رقصنده شافل را مجبور می‌کند تا با حرکاتی سریع، استکاتو (منقطع اما ظاهراً پیوسته) و متمرکز بر نوک پاها حرکت کند.

در مقابل، هیپ هاپ معمولاً روی موسیقی‌هایی با ریتم کندتر (۷۰ تا ۱۰۰ ضرب در دقیقه) اجرا می‌شود. این ضربان پایین‌تر، اما سنگین‌تر، به رقصنده هیپ هاپ اجازه می‌دهد تا بین ضربات تنفس کند، بدن را کش دهد، وزن را به طور کامل منتقل کند و از عمق گروو استفاده نماید.

تفاوت در مرکز ثقل و توزیع وزن

در رقص شافل، تلاش بر این است که مرکز ثقل بدن نسبتاً بالا نگه داشته شود تا پاها بتوانند با کمترین مقاومت روی سطح زمین بلغزند. وضعیت بدن معمولاً عمودی است و پاها به عنوان تنها بازیگران اصلی، در حال خلق اشکال هندسی هستند. اما در هیپ هاپ، مرکز ثقل همواره پایین است. رقصنده به زمین نزدیک می‌شود تا از طریق زانوهای خمیده (باونس)، انرژی را از زمین گرفته و به تمام اعضای بدن، از سرشانه تا انگشتان دست، منتقل کند.

مقایسه حرکات رقص شافل و هیپ هاپ

برای اثبات این موضوع که چرا تخصص در یکی از این سبک‌ها لزوماً به معنای توانایی در سبک دیگر نیست، کافی است به بررسی یک حرکت مشترک در هر دو بپردازیم: حرکت نام‌آشنای رانینگ من.

این حرکت که از دهه ۱۹۸۰ وارد فرهنگ عامه شد، در هر دو سبک نقشی کلیدی دارد، اما مکانیزم اجرای آن‌ها به حدی متفاوت است که گویی با دو حرکت کاملاً مجزا روبرو هستیم.

رانینگ من با طعم هیپ هاپ

در فرهنگ خیابانی، رانینگ من با تکیه کامل بر باونس اجرا می‌شود. رقصنده هیپ هاپ در هر ضرب موسیقی، بدن خود را با قدرت به سمت پایین هدایت می‌کند. دست‌ها در این نسخه نقش بسیار فعالی دارند؛ آن‌ها به صورت افقی و با انرژی زیاد به جلو و عقب کشیده می‌شوند تا استایل یک دونده واقعی را تداعی کنند. هنرجوی هیپ هاپ در اینجا با تمام وزن خود روی زمین فرود می‌آید تا ضرب موسیقی را در بدن خود حبس کند.

رانینگ من در دنیای شافل

حالا تصور کنید یک هنرجوی هیپ هاپ بخواهد همان حرکت پر از باونس و کوبنده را با یک موزیک ترنس با سرعت ۱۳۰ BPM اجرا کند؛ نتیجه خستگی مفرط در کمتر از بیست ثانیه خواهد بود! در شافل، رانینگ من به منظور همگام‌سازی با سرعت‌های بالا بهینه‌سازی شده است.

در اینجا پرش‌ها ظریف و در حد چند میلی‌متر هستند و رقصنده به جای نشستن روی زانوها در هر ضرب، تلاش می‌کند حالت فنری و لغزان خود را حفظ کند. دست‌ها در شافل برای حفظ تعادل در سرعت‌های بالا قفل می‌شوند و حرکات اغراق‌آمیز کمتری دارند.

 

 

منبع : آرگا

مطالب مرتبط
مطالب داغ
همچنین ببینید
مشاهده دیدگاه های این مطلب
دیدگاه های مطلب
۰ دیدگاه برای این نوشته

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *