در دنیای پیچیده امروز، دلبستگی عمیق افراد به عنوان قسمت اساسی زندگی انسانی شناخته می شود. اما گاهی اوقات این دلبستگی تحت تأثیر الگوهای رفتاری و ذهنی پیچیده ای قرار می گیرد که به آن دلبستگی اضطرابی می گویند. این نوع دلبستگی معمولا ریشه در تجربیات اولیه زندگی فرد دارد، بر همین اساس تأثیر عمیقی بر کیفیت زندگی و روابط افراد می گذارد. شناسایی و درک این الگوی دلبستگی اهمیت زیادی دارد. همچنین این درک می تواند در مسیر شناسایی و رفع مشکلات روابط فردی و ارتقای سلامت روانی به طور مؤثر عمل کند.
در دلبستگی اضطرابی شخص از رها شدن می ترسد. به بیان ساده تر، فردی که این اضطراب را دارد دائما نگران است که شریک عاطفی اش او را رها کند و به همین خاطر او را کنترل می کند. بنابراین بهتر است فرد این نوع دلبستگی را درمان کند. در ادامه مطلب به علت و درمان دلبستگی اضطرابی می پردازیم.
علت دلبستگی اضطرابی چیست؟
افراد مبتلا به این نوع دلبستگی معمولا در روابط خود احساس ناامنی می کنند و نسبت به طرد شدن یا دوری از شریک زندگی خود حساسیت بالایی نشان می دهند. آن ها بیش از حد نگران آینده و ثبات رابطه خود هستند و معمولا بدترین و ناخوشایندترین حوادث را برای رابطه خود تصور می کنند. به طور معمول الگوی این دلبستگی در دوران کودکی شروع می شود. این الگو در سال اول زندگی شروع به شکل گیری کرده و با رشد کودک به رشد خود ادامه می دهد.

در دوره کودکی، کودکان به طور غریزی و طبیعی به دنبال آرامش گرفتن از مراقبین اصلی خود، معمولا مادر هستند. اگر مراقب به طور مناسب به نیازها و احساس کودک پاسخ دهد، این نوع تجربه الگوی دلبستگی در کودکان را ایجاد می کند. به طور مثال، زمانی که کودک گریه کرده و به مادر خود نگاه می کند، مادر به سرعت او را در آغوش گرفته و او آرام می شود. کودک درک می کند که نیازهایش پاسخ داده شده و احساس امنیت را متوجه خواهد شد.
اما اگر سرپرستان یا والدین در دسترس نباشند و به طور مداوم به نیازهای کودک پاسخ داده نشود، ممکن است کودک حس طرد شدن و رهایی کند. این تجربه ممکن است احساساتی نظیر ناامنی، ترس و اضطراب را در کودک ایجاد کند. احساس نیاز به دوست داشتن جزو نیازهای مهمی است که در هر شخص وجود دارد و تجربه های کودکی در ارتباط با مراقبان اصلی اثرات ماندگاری روی کودک گذاشته و در طول زمان به شکل الگوهای دلبستگی در روابط بزرگسالی تأثیر می گذارد.
نحوه درمان
درمان دلبستگی اضطرابی به یک رویکرد چند وجهی نیاز دارد که این رویکرد شامل روان درمانی، تکنیک های خودکمکی و دارو درمانی است و فرد باید دارو دریافت کند. هدف از این درمان ها، کمک به شخص برای ایجاد روابط سالم تر و کاهش اضطراب مربوط به انواع سبک دلبستگی است. راه های درمانی این نوع اضطراب به شرح زیر هستند:

روان درمانی
روان درمانی یکی از مهم ترین اجزای درمان دلبستگی اضطرابی محسوب می شود. انواع گوناگونی از درمان های روان شناختی وجود دارند که می توانند تأثیر داشته باشند. این نوع روش درمانی روی درک الگوهای دلبستگی شخص و تأثیر آن بر روابط فعلی متمرکز است. درمانگر به شخص کمک می کند تا درک بهتری از چگونگی ایجاد این الگوها داشته باشد و راهکارهایی برای شکل دهی دوباره این الگوها پیدا کند. از روش های روان درمانی می توان به موارد زیر اشاره کرد:
- درمان شناختی_رفتاری: به افراد کمک می کند تا باورها و افکار منفی که احتمال دارد به دلبستگی دامن بزنند را شناسایی و سپس تغییر دهند. این شیوه باعث می شود فرد بتواند راحت تر با اضطراب ها و ترس های خود مقابله کند.
- درمان مبتنی بر ذهن آگاهی: این شیوه درمانی به افراد کمک می کند تا از طریق تمرکز بر لحظه حال و پذیرش تجربیات بدون قضاوت، به آرامش بیشتری دست پیدا کنند.
تکنیک های خودکمکی
از انواع تکنیک های خودکمکی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

- تمرینات ذهن آگاهی و مدیتیشن: این تمرینات به افراد کمک می کند تا به حال توجه کنند و از احساسات و افکار منفی دور شوند. این مورد در کاهش نوسانات عاطفی و افزایش آرامش نقش مهمی دارد.
- توسعه مهارت های ارتباطی: افزایش توانایی در برقراری ارتباط مؤثر و ابزار احساسات و نیازها به شیوه ای سالم به افراد کمک می کند تا روابط متعادل تر و بهتری داشته باشند.
- تقویت مهارت های مقابله ای: یادگیری راهکارهای سالم برای مقابله با اضطراب و استرس به کاهش وابستگی اضطرابی کمک می کند.
دارو درمانی
گاهی اوقات در صورت وجود اضطراب شدید یا دیگر اختلالات مانند افسردگی، پزشک دارو درمانی را توصیه می کند. ممکن است داروها برای کمک به مدیریت علائم مورد استفاده قرار بگیرند. دارو درمانی قسمتی از یک برنامه درمانی جامع است که شامل تغییر سبک زندگی، روان درمانی و رویکردهای حمایتی است. نکته مهمی که باید بدانید این است که به هیچ عنوان خودسرانه دارو مصرف نکنید. همیشه پیش از شروع یا تغییر دارو با پزشک مشورت کنید.

حمایت اجتماعی و گروه های پشتیبانی
داشتن یک شبکه حمایتی تشکیل شده از خانواده، دوستان و گروه های پشتیبانی به افراد کمک می کند تا احساس درک شدن و امنیت داشته باشند. شرکت در گروه های پشتیبانی که به طور خاص برای افرادی که دچار دلبستگی اضطرابی هستند طراحی شده است، می تواند فرصتی برای یادگیری و به اشتراک گذاری تجربیات با دیگرانی باشند که تجربیات مشابهی دارند.
منبع : آرگا





















